this week’s theme for the weekly Pinoy photoblogging event is just the beginningtama ba ang translation ko mga katokayo?.
(another tough one, madam admin, you’re good at making us think!)
i chose this soup that husband and i had today at a new seafood restaurant serving food from the Fu Chou region of China. just starting out…
he and i are very wary of trying new restaurants. we just feel gypped each time that we try out a newly opened establishment, with no reviews to rely on, and then be presented with atrocious or measly servings.
yesterday he surprised me with a precious day off! we always try to sneak away to lunch if possible. pho? dimsum? cheeseburgers at that pub?
we settled, with some trepidation, on Ming’s Seafood Restaurant, Newport Avenue, corner Block Street, Quincy, right across from the Wollaston Station.

eel in red wine broth with ginger and wolfberries
right away we were struck when we read the first menu they gave us (there were three!). no English translation.
hmmm.
i asked for one, the server gave us two–one regular, one all seafood.
it was overwhelming. and much of the cuisine was unfamiliar to husband who is of Cantonese origin–he knows mostly Hong Kong-style cooking.
though we only sampled two dishes (fried rice noodles with seafood, and eel with red wine and ginger broth, both perfectly cooked and sauced and seasoned)–we are now determined to try out as many items on the menu as we can–razor clams, frogs’ legs, goose intestines, sea prawns, fried shrimps with tea leaves…they got us intrigued. that’s when we had a whiff of something great in store…we sensed the presence of a master chef on the premises.
simply the start of some grand adventures in eating.
you just have to open that door.
(maya maya na ang Tagalog po…)
tuwing may nagbubukas na bagong kainan di ba nakakaengganyong subukan at tikman, sabay nakaka-kaba rin, baka masayang ang pera at pagod nang pagdayo? ang ating oras at araw ay mahalaga, kaya nung ginulat ako ng aking kabiyak na siya’y hindi papasok nung Miyerkoles, nagpasya kaming kumain sa bagong gusaling malapit sa amin.
kami’y nahirapang mamili sa kanilang menu, para sa akin dahil walang Inggles, at para sa asawa kong pinanganak sa Kowloon, kung saan ang salita nila’y Toisanese at Cantonese (mula sa dating Canton at ngayo’y Guangdong) hindi niya kilala ang mga ulam na galing sa Fu Chou at, sa kanyang pandinig, ang salita ng mga maninilbi ay Fookien (hindi kami tiyak, pero ang alam namin ang nakararaming mga Chinoy sa Pilipinas ay katutubong Fookien din).
sa mga unang tikim ng mga hiniling naming dalawang putaheng pancit at sabaw kami’y namangha sa kagalingan ng tagaluto…malamang siya’y isang bihasang chef na natuto sa China, tunay na tunay: ang pancit ay hindi mamantika pero malutong at napakasarap ng mga lahok at salsa nito. ang sabaw ay tamang tama ang timpla, ang isda ay sapat sa pagkaluto. bukod tangi ang pagkain sa kakaibahan.
bukod sa mga pagkaing dagat–hipon, scallops, pusit, lobster,sea cucumbers, razor clams, tahong, talaba, iba’t ibang isda– meron ding palaka, bituka ng ganza, dila ng pato , atbp.
pihadong kami ay babalik balik sa lugar na ito upang tikman ang iba’t ibang ulam. ito ay tiyak na simula pa lamang ng mga bagong karanasan sa pagkain ng lutong Fu Chou. ka-akit-akit ang posibilidad na marami pang matututunan ukol sa lutong-Chino.