baby rambutan

ang isa sa pinakapaborito kong tunog sa buong mundo, ay ang bulong ng hangin sa mga sanga ng kawayan.
hindi ko na ito naririnig dito sa aking tinitirahan ngayon.
pero ngayong medyo mainit-init na nang konti ang panahon at nakakapagbukas na kami ng (konting) bintana, muli ko nang naririnig ang mga bulong ng mga dahon sa mga matatanda’t matatangkad na punong kahoy na elm, maple, at oak sa tabi ng aming driveway.
ang aking mga anak ay madalas nang nakakahilata sa kanilang swing, palagi ko silang nakikitang nakatitig sa mga puno at dahon.
palagay ko nagiging mapayapa at malualhati rin ang kanilang pakiramdam, sa pakikinig ng tunog ng hanging malumanay.

mga iba’t ibang paniniwala sa pagkadyos o dyosa ng hangin.

humihingi ako ng paumanhin…
matagal na kong “absent” at di nakakasali sa Litratong Pinoy, dahil nga sa kakulangan ng oras sa isang araw. ako’y hiyang hiya rin dahil hindi ko nakayang dalawin ang lahat ng mga nagsisali’t nag-iiwan ng mga masasaya at mabubuting salita sa “comments”…salamat na lang at nakausap ko ang Bossing este Moderator ng LP, at sinabing sikapin kong sumali kahit di masyadong nakakapag ikot, alang alang sa samahan at kasiyahang naidudulot nitong lingguhang blog fiesta na ito…

one of the sounds i really miss hearing is the whisper of a gentle breeze swaying the bamboo trees, it is truly a peaceful and relaxing sound, the hush of the leaves and creak of the bamboo poles. it used to be my favorite lullaby on many a childhood summer day’s nap.

this is a photo of a terra cotta “wind god” i bought for our deck when we first bought the house convinced the bank to lend us a home-loan, twelve years ago. i thought at first it was a sun god but when i hung it up on the wall i saw that with its pursed lips and cloud-like curls….well at least it seems to be gently blowing a sweet kiss of a breeze, and not a roaring gale.

sorry, please forgive me, for not being able to do the rounds and return the visits, but i really do appreciate all the support for my silly little entries to Litratong Pinoy. i know it takes so much time but you all made such a great effort while i just could not manage to return the favor. thank you thank you.

ipagpaumanhin po! patawad po! hindi ako nakapag ikot ikot o sagot man lamang sa mga dumalaw dito nitong mga nakaraang Litratong Pinoy. maraming salamat sa pag-ukol nyo ng panahon dito sa bugnuting kusinerang t.h..

heto na lang, ang hirap mag isip,
sana nga eh isang buong pirasong HILAW na liempo
pero baka may magkasakit

pangpatawa, heto ang buntot ng aming kuting na pagkalikot likot at napakaharot.

bigla kasi akong ginutom at ang pinanggigilan ko ay adobong baboy, liempo sa katunayan…

yung talagang tabain at may balat pang mangangatngat? paraisong parisukat? bawal na pag-ibig ko?
paano na lang ang buhay, kung bawal itong pagkasarap sarap na barbeque at adobo at sinigang at….haaaaay.

hala bilis inom ng gamot na pangpababa ng cholesterol….

this is my entry for Litratong Pinoy #3…a square/a cube of fatty pork belly, which i will put into my adobo pot along with some chicken thighs.

ang ganda ng salitang tatsulok…pinaigsing tatlong sulok. hindi nga naman puwedeng trianggulo dahil bukod sa Kastila yon, paputok pa sa Bagong Taon.

this is my entry for Litratong Pinoy 2, with “triangle” as its theme.

ta’s yung isa nanganak…
which is the regular size? is there a jumbo or a mini?

paw! paw! ampaw!

natuwa lang ako nung nakita ko tong mga bilog-bilog na ampaw. alam ko nang masarap pero dati kasi mga hugis baton, noon ko lang nakitang bilog-bilog.
kaya nung binulong sa akin ng ginangThesserie ng Olandya na ang unang kabanata ng Litratong Pinoy ay “ako ay bilog,” ipapaskel ko sana mukha ko pero inabot naman ako ng hiya
ito na lang ampaw .

sali kayo! ang daming mga nakakatuwang larawan…

this is my first entry for Litratong Pinoy, with its maiden/debut/premiere theme of “i am round”.
it is a round puffed-rice cake from Japan.
we call it ampaw (am-POW, rhymes with sow, & cow ).
check out all the other enticing entries at Litratong Pinoy. join in the fun!